พญายอ(เสลดพังพอนตัวเมีย)

พญายอ


 

ภาคเหนือ

พญายอ

ผักมันไก่

ผักลิ้นเขียด

ภาคกลาง

พญาปล้องทอง

เสลดพังพอนตัวเมีย

ภาคอีสาน

-

ภาคใต้

-

 

 

 

 

ชื่อวิทยาศาสตร์  Clinacanthus nutans (Burm.f.) Lindau

 

วงศ์  ACANTHACEAE

          พญายอเป็นไม้พุ่มกึ่งเลื้อย ลำต้นกลมเป็นข้อปล้อง ใบเดี่ยวเรียงตรงข้ามในระนาบเดียวกัน รูปใบหอก สีเขียวเข้ม ปลายใบและโคนใบแหลม ขอบใบเรียบ ดอกเป็นช่อกระจุกออกที่ปลายยอด สีส้มแดง ผลรูปไข่ เมื่อแก่แตกออกภายในมี 4 เมล็ด

 

สภาพนิเวศ : ชอบดินร่วน ระบายน้ำดี แสงแดดจัด

 

การขยายพันธุ์ :  ปักชำกิ่ง

 

สถานภาพในชุมชนปางมะโอ

การใช้ประโยชน์ : ยอดอ่อนมีรสมัน นำมาลวกกินกับน้ำพริก หรือเป็นส่วนประกอบของแกงแค และแกงใส่หน่อไม้แทนใบย่านางเพื่อลดความขม


แหล่งที่พบ : พบปลูกตามรั้วบ้าน และแปลงผักสวนครัวทั่วไป

 

เกร็ดน่ารู้ : ลำต้น กิ่ง และใบของพญายอ มีสารประกอบ Sulfur containing glucosides, C-glycosyl flavones และ Lupeol ซึ่งมีฤทธิ์ต่อต้านไวรัสที่เป็นสาเหตุโรคเริม ปัจจุบันมีผลิตภัณฑ์จากพญายอ สำหรับใช้รักษาเริม และงูสวัด มีหลายรูปแบบ ทั้งครีม เจล และโลชั่นพญายอ


ที่มา : -

ภาพประกอบ