ชมพูภูพิงค์


NA
ชมพูภูพิงค์
ฉวีวรรณ, นางพญาเสือโคร่ง (เหนือ) 
Prunus cerasoides D.Don
Prunus
cerasoides
D.Don
ROSACEAE
เป็นไม้ต้น สูงได้ถึง 10 ม. ผลัดใบ เรือนยอดทรงกระบอกหรือรูปไข่ เปลือกต้นสีน้ำตาลปนแดง มีช่องอากาศขนาดใหญ่จะหลุดลอกออกเป็นแถบตามขวาง กิ่งอ่อนและยอดอ่อนมีขนละเอียด
เป็นใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ รูปไข่ กว้าง 3-5 ซม. ยาว 5-12 ซม. ปลายใบเป็นติ่งแหลม โคนใบมน ขอบใบจักเป็นซี่ฟันละเอียด แผ่นใบสีเขียว ก้านใบยาว 0.8-1.5 ซม. ปลายก้านใบมีต่อม 2-4 ต่อม หูใบแตกแขนงคล้ายเขากว้าง ร่วงง่าย
ดอกสีชมพู กลีบเลี้ยงสีชมพู โคนเชื่อมติดกันปลายแยกเป็นแฉกแหลม กลีบดอก 5 กลีบ ปลายมน โคนเรียวเป็นสีชมพูปนแดงเข้ม เกสรเพศผู้จำนวนมากสีชมพูปนแดงเข้ม ออกเป็นช่อตามซอกใบ ก้านดอกยาว 0.7-2 ซม. ขอบริ้วประดับจักไม่เป็นระเบียบ เส้นผ่าศูนย์กลาง 1-2 ซม.
รูปกลมรี ขนาด 1-1.5 ซม. ผิวเรียบ ผลอ่อนสีเขียวพอสุกเป็นสีแดงสด มีรสเปรี้ยว เมล็ด เมล็ดเดี่ยว แข็ง
ธันวาคม
กุมภาพันธ์
ไม่
-
-
ไม่
2
นิเวศวิทยา พบมากทางภาคเหนือที่มีความสูง 1,000-2,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ถิ่นกำเนิด เทือกเขาหิมาลัย ตอนเหนือของอินเดียว และตะวันตกเฉียงใต้ของจีน การกระจายพันธุ์ การใช้งานด้านภูมิทัศน์
เจริญเติบโตได้ดีในที่อากาศเย็น เพาะเมล็ด
[1] คณะกรรมการวิชาการดำเนินงานส่วนสวนสมุนไพรพืชสวนโลก. 2549. สวนสมุนไพรในงานมหกรรมพืชสวนโลก 2549. Herbal Garden in Royal Flora Expo 2006. บริษัท สามเจริญพาณิชย์(กรุงเทพฯ) จำกัด. กรุงเทพมหานคร. [2] วชิรพงศ์ หวลบุตตา. 2542. ไม้ต้นประดับ เล่ม 1-2. พิมพ์ครั้งแรก. สำนักพิมพ์บ้านและสวน. กรุงเทพมหานคร.

ภาพประกอบ