ชำมะเลียง


NA
ชำมะเลียง
โคมเรียง(ตราด) / ชำมะเลียงบ้าน, พุมเรียง, พุมเรียงสวน (กลาง) / พูเวียง(นครราชสีมา) / มะเถ้า(เหนือ) 
Lepisanthes fruticosa (Roxb.) Leenh.
Lepisanthes
fruticosa
(Roxb.) Leenh.
SAPINDACEAE
ไม้ต้นขนาดเล็ก สูง 2-10 เมตร ไม่ผลัดใบเรือนยอดแคบทรงกระบอกหรือสามเหลี่ยมคว่ำลง แตกกิ่งก้านแนบลำต้น เปลือกเรียบสีน้ำตาลอมเทา
 
ประกอบแบบขนนก ปลายคู่ เรียงเวียนสลับ ใบย่อยรูปไข่ รูปไข่แกมรูปขอบขนานหรือรูปใบหอกแคบ เรียงตรงข้าม กว้าง 2-3 ซม. ยาว 7-21 ซม. ปลายใบมนถึงเรียวแหลม โคนใบแหลมหรือคล้ายรูปหัวใจ ขอบใบเรียบแผ่นใบหนาเป็นมัน เส้นแขนงใบข้างละ 10-12 เส้น ก้านใบย่อยยาว 1-3 มม. ยอดอ่อนมีสีแดงเรื่อ และมีหูใบเป็นแผ่นกลมใหญ่ประกบอยู่ที่โคนก้าน
สีแดงหรือชมพูปนม่วง ออกเป็นช่อแบบช่อกระจุกเดี่ยวหรือช่อแยกแขนงที่ซอกใบตามกิ่งหรือลำต้น บานจากปลายช่อมายังโคนช่อ ดอกบานเต็มที่ กว้าง 5-8 มม. มีกลีบเลี้ยง 4-5 กลีบ สีแดงปนม่วงเข้ม กลีบดอก 5 กลีบ
ผลแบบผลมีเนื้อ รูปไข่หรือรูปกลม ขนาด 1.5-2 ซม. ผลอ่อนสีขาว ผลแก่สีแดงเข้มเกือบดำ 
เมล็ด รูปไข่สีดำเป็นมันมี 1-2 เมล็ดต่อผล
พฤศจิกายน
ธันวาคม
ไม่
มรกราคม
กุมภาพันธ์
ไม่
2

นิเวศวิทยา ป่าเบญจพรรณ

ถิ่นกำเนิด แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขตอินโดจีน และมาเลเซีย

การกระจายพันธุ์

               การใช้งานด้านภูมิทัศน์ ทรงพุ่มมีลักษณะเด่นที่มีใบยาวลู่ลงและหนาแน่น ผลสวยงามมาก รับประทานได้หรือเป็นอาหารของนก

เพาะเมล็ดและตอนกิ่ง

[1] คณะกรรมการวิชาการดำเนินงานส่วนสวนสมุนไพรพืชสวนโลก. 2549. สวนสมุนไพรในงานมหกรรมพืชสวนโลก 2549. Herbal Garden in Royal Flora Expo 2006. บริษัท สามเจริญพาณิชย์(กรุงเทพฯ) จำกัด. กรุงเทพมหานคร.
[2] วชิรพงศ์ หวลบุตตา. 2542. ไม้ต้นประดับ เล่ม 1-2. พิมพ์ครั้งแรก. สำนักพิมพ์บ้านและสวน. กรุงเทพมหานคร.
[3] อุไร จิรมงคลการ. 2547. ผลไม้ในสวน. Fruits. พิมพ์ครั้งแรก. สำนักพิมพ์บ้านและสวน. กรุงเทพมหานคร.
[4] เอื้อมพร วีสมหมาย และปณิธาน แก้วดวงเทียน. 2552. ไม้ป่ายืนต้นของไทย 1. พิมพ์ครั้งที่ 2. เอช เอ็น กรุ๊ป จำกัด. กรุงเทพมหานคร.

ภาพประกอบ